வழி பிறக்கட்டும்!

சந்தைத் தெருவில் நேற்று மாலை ஓர் இளம் பெண் அவளுடைய மகனுடன் நடைபாதை கடைக்கு வந்தாள். அவள் நாலு வீட்டில் வேலை செய்து குடும்ப பாரத்தைச் சுமக்கிறாள் என்பது அவளுடைய பேச்சில் தெரிந்தது. மஞ்சள் கிழங்கு மற்றும் கரும்பு விற்கும் இடத்தில் நின்றாள்.

“அம்மா, அம்மா இதோ கரும்பு.. எனக்கு முழு கரும்பு வாங்கிகுடு” என்றான் ஐந்து வயது மகன்.

“அண்ணே! முழு கரும்பு, மஞ்சள் கொத்து தோரணம் எல்லாம் எவ்ளோ?” என்று கேட்டாள்.

“மஞ்சள் கிழங்கு இருபத்தஞ்சு, கரும்பு அறுவது, தோரணம் பதினஞ்சு, பழம் கிலோ அம்பது” என்று பதில் வந்தது.

“அம்மா, இந்த கரும்புதான் வேணும்” என்று அச்சிறுவன் தானே பெரிய கரும்பு ஒன்றைக் கட்டிலிருந்து தேர்ந்தெடுத்தான்.

“அது வெல அதிகம்டா. அம்மா கையில் அவ்ளோ காசு இல்ல. மத்த ஜாமான் வாங்கணுமில்ல... இப்போ ஒரு துண்டு வாங்கித்தறேன்” என்று அவன் கோபிக்காதவாறு எடுத்துச் சொன்னாள்.

“ம்ம்.. போ.. என்ன ஏமாத்தர.. இதுதான் வேணும்” என்று அடம்பிடிக்க ஆரம்பித்தான்.

“டேய், உன் அப்பனை வேலைக்கு யாரும் கூப்பிடல. சும்மாதான் குந்திகினு இருக்கு. அது வேலைக்குப்போய் காசு கொடுத்தா இதெல்லாம் வாங்கித் தருவேன். நான் வேலை செய்யற வூட்ல நாளைக்குத்தான் இனாம் தருவாங்க.. ரேஷன் கடையில் குடத்த கரும்ப முந்தாநேத்தே நீ தின்னுட்டே.. இன்னும் வேணுமா? இருமல் வரும்டா...” என்றாள்.

“எனக்கு தீவாளிக்கும் சொக்கா எடுக்கல இனிப்பும் வாங்கித்தறலே” என்று அழ ஆரம்பித்தான்.

“என் கண்ணு இல்ல... அவங்க வூட்ல எல்லாம் நாளைக்கு குடுக்குற கரும்பு உனக்குத்தான்” என்று இவள் கெஞ்சி சமாதானப் படுத்தினாள். அவன் மௌனமாகி முகத்தில் ஏமாற்றமும் கண்களில் நீரும் இருந்தன.

“கரும்பு அம்பது ரூவா போட்டு தரேன். வாங்கிக்கோ. அது கம்மியில்ல” என்றார் கரும்புக்காரர்.

“இல்லணா .. பத்து ரூபாய்க்கு ஒரு துண்டு தாங்க” என்று கேட்டு வாங்கினாள்.

“எம்மா... இஸ்கேல்ல விட இத்துனூண்டு இருக்கு. வேணாம் போ” என்று கோபத்தில் கைகால் உதறினான்.

இவனிடம் இனி கெஞ்ச முடியாது என்று நினைத்து அவன் முதுகில் ஒன்று வைத்தாள். அவன் கண்களில் நீர் தாரையாக வழிந்தது. தரதரவென இழுத்துக்கொண்டு கூட்டத்தில் மறைந்தாள். அவள் தன்மானமும் வைராக்கியமும் கொண்டவள் என்பது புரிந்தது.

‘கொடிது கொடிது வறுமை கொடிது அதனினும் கொடிது இளமையில் வறுமை’ என்று ஔவையார் பாடியது என் நினைவுக்கு வந்தது. சிறு பிராயத்தில் குழந்தைகள் கொண்டாடி மகிழும் தீபாவளிக்கும் பொங்கலுக்கும் வழி இல்லையென்றால் என்ன சொல்வது? அந்த வடு அவனுடைய நினைவில் ஆழமாகப் பதிந்துவிடும். இறைவா, தை பிறந்தது, இனி வழி பிறக்கட்டும்! வாழ்க்கை ஏற்றம் பெறட்டும்!

Kindle மின்னூல்கள்

இந்தப் புத்தாண்டு தொடக்கத்தில் அமேசான் கிண்டில் தளத்தில் வெளியான என் மின்னூல்கள். கிண்டில் சந்தாதாரர்கள் வாசிக்கலாம். இவற்றை அச்சு நூலாக வெளியிடவில்லை.

ஒரு சிலை மூன்று கொலை (ASIN: B08RWDTQ2S)

கடவுச்சொல் (ASIN: B08SQRR5SB)

எதற்கும் அஞ்சேல்! (ASIN: B08SLCTX43)

தெய்வத்தை ஒதுக்கிப் பார்க்கணுமா?

இரு இரு... முதலில் ஆரிய கடவுள் திராவிட கடவுள் என்றாய் (எங்கள் கொள்ளுபாட்டன் தலைமுறை).. அப்புறம் சமஸ்கிருத கடவுள் தமிழ் கடவுள் என்று பிரித்தாய் (எங்கள் பாட்டன் தலைமுறை) ... அப்புறம் சிறுதெய்வம் பெருந்தெய்வம் என்று பிரித்தாய் ( எங்கள் அப்பா தலைமுறை).. அப்புறம் வடநாட்டு கடவுள் தென்னாட்டு கடவுள் என்று பிரித்தாய்.. வேத கடவுள் கிராம கடவுள் என்று பிரித்தாய்.. இப்படி எங்கள் தெய்வங்களை கூறுபோட்டு கூறுபோட்டு அவை வேறு தெய்வம் இவை வேறு தெய்வம் என்று குறுக்கிக் கொண்டே வந்தாய்.. கடைசியாக எஞ்சியது மாரியம்மன் கருப்பனார் எங்கள் குலதெய்வங்களும் முருகனும் தான்.. இவை சூத்திர தெய்வங்கள் என்று பார்ப்பனர் சாடியதாகச் சொன்னாய்.

இப்போது முருகனை ஒதுக்கு என்று கூறுகிறாய் கந்த சஷ்டி கவசத்தை விமர்சிக்கிறாய்.. குலதெய்வத்தை ஒதுக்கு மாரி முனி கருப்பனை ஒதுக்கு, என்றும், அவை பார்ப்பனர் பிடியில் உள்ளது என்றும் சில கம்யூனிஸ்ட் திராவிட விஷமிகள் பேசவும் புத்தகம் போடவும் ஆரம்பித்துவிட்டனர், இன்று அப்படிப்பட்ட ஒரு நூல் என் கைக்கு வந்தது (இது இந்த தலைமுறைக்கு).

நிற்க, வழக்கம்போல இவர்கள் வெளிநாட்டு (முதலாளிகளின்) தெய்வங்களை விமர்சிப்பது இல்லை. இவை தற்செயலாக நடப்பது போல தெரியவில்லை பல்வேறு தரப்பினர் ஆங்காங்கே பேசி வைத்துக்கொண்டு ஒருங்கே செயல்படுகிறார்கள். உஷார் மக்களே உஷார், இந்த கைக்கூலி கும்பல் எதெல்லாம் தவறு என்கிறதோ அவை எல்லாம் சரி, எவன் எல்லாம் கெட்டவன்கிறதோ அவனெல்லாம் தான் உத்தமன்.

அடையாளம் இழக்கும் போகர்!

சீனாவில் போகர் கூடுவிட்டுக்கூடு பாய்ந்து ஒரு முதியவர் உடலில் பிரவேசித்தார். திடீரென்று தத்துவம் பேசும் ஒரு முதியவர் வரவே அது யாரென குவாங்சு நகரத்தினர் அறியாததால் அவரை ‘மூதறிஞர்’ (Laotzu லாவோட்சு) என்று அழைத்தனர். உண்மையான பெயர் தெரியவில்லை. வேற்று தேகத்தோடு அவர் அங்கு இருந்ததை “பரங்கியர் தேசத்தில் பன்னீராயிரம் வருடங்கள் இருந்தேனே” என்று கூறியுள்ளார். தான் சீனப்பிரஜை என்றால் பரங்கியர் தேசம் என்று சொல்லியிருப்பாரா? தேகத்தால் சீனராக இருந்தாலும் உள்ளே இருப்பது நம் சிவசித்தர் தானே? ஆனால் கூடுவிட்டுக்கூடு பாய்ந்ததை அவர் எந்த நூலிலும் வெளிப்படுத்தியதில்லை.

சீன வரலாற்றுச் செய்திபடி லாவோட்சு பதிமூன்று பிறவிகள் எடுத்தார் என்றும், ஒவ்வொரு பிறவியும் சுமார் 900 முதல் 1000 வருடங்கள் வரை நீடித்ததாகச் சீன வரலாற்றுப் பக்கங்களில் படித்தேன். அப்படி என்றால் மேலே போகரின் கூற்று சரிதான்! அகத்தியர் வாக்கில் “பூமிதனில் கணநேரம் தங்கா பாலகா, பரங்கியர் தேசத்தில் (போயாங் என) பெயர்க்கொண்ட சித்து” என்று போகரைப் பாராட்டும்போது மேலேயுள்ள உண்மை வலுப்பெறுகின்றது.

தமிழிலும் சீனத்திலும் பல நெடிய நூல்களை இயற்றினார். நம் கழகத்து நூலாசிரியர்களைப் போலவே அந்த நாட்டிலும் சிலர் உள்ளனர். லாவோட்சுவின் படைப்பு எதுவும் அவருடையதே இல்லை, இங்குமங்கும் யாரோ எழுதியதை எல்லாம் கோர்வையாகச் சேகரித்துத் தொகுத்த ஒரு நூல்தான் அது என்போர் உண்டு. நம்முடைய கட்டுரையாளர்கள்/ சொற்பொழிவாளர்கள் / யூடியூப் காணொளிகள் எல்லாம் போகரைச் சீனர் எனச் சொல்லி வருவதுகூட தவறில்லை ஆனால் அவரை மயன் வம்ச விஸ்வகர்ம பொற்கொல்லர் என்று சொல்லாமல் குயவன், வண்ணான் என்று தத்தம் போக்கில் பரப்புரை செய்கின்றனர். அந்தச் சீன தேகத்து முதியவர் வேண்டுமானால் குயவராகவோ வண்ணாராகவோ வாழ்ந்திருக்கலாம்.

அவருடைய தாவோதிஜெங் என்ற சீன நூலிலுள்ள பாடல்கள் எல்லாமே தத்துவம் மதம் யோகம் சார்ந்தே உள்ளது. அதனூடே தற்காப்பு நெறிகளும் அடங்கும். பல பாடல்களில் வேதம்/உபநிடதம் கோடிட்டுக் காட்டும் துவைத்தம்/அத்வைத்தம் சான்றுகளும், கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனுக்கு உபதேசித்த கீதையும், அருணகிரி நாதருக்கு முருகன் உபதேசித்த மொழியும் சற்றும் மாறாமல் அப்படியே வந்து போகின்றன. தான் ஆதியில் முருகனாய் கிருஷ்ணனாய் வந்து போன அவதாரச் சுவடு இங்கே பாடல்களில் வெளிப்படுகிறது. ஆறாம் காண்டத்தில் போகர் தன்னுடைய குலத்தைப்பற்றிச் சொன்னாலும், யாரோ எங்கோ சொன்னதை இன்னும் நம் மக்கள் பரப்பிக்கொண்டு இருப்பார்கள்.

சிவசித்தர்களுக்குச் சாதியில்லை, அவர்கள் எல்லோரும் ஒரே குலம் ஒரே மொழி. அவர்களுடைய சாதிகளை அறிந்துகொண்டு என்ன செய்யப்போகிறோம் என்று தூய தமிழ் நேசர்கள் வரிந்து கட்டிக்கொண்டு விமர்சிப்பார்கள். ஒவ்வொரு சித்தருடைய பிறப்பு /சாதி/ தலைமுறை / சமாதி பற்றிப் பல பாடல்களில் உரைத்த போகருக்கு நம் கலிகால மக்களின் எண்ணங்கள் பற்றி எதுவும் தெரியாது பாருங்கள்!

நாகை சூடாமணி விஹாரம்

சுமார் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் நாகபட்டினம் பகுதியில் மூன்று விதமான பௌத்த மார்க்கங்கள் பின்பற்றப்பட்டன என்று பழைய திபெத் மற்றும் சோழ ஆவணங்கள் மூலம் அறிகிறோம். இதில் எனக்கு எப்போதுமே சந்தேகம் இருந்துள்ளது. என்னுடைய பழைய பதிவில் காஞ்சி பௌத்த விஹாரம் பற்றி விவரித்தபோது, திருமழிசை மருந்தீசர் கோயிலுக்குள் தூணின் உத்தரத்தில் விநாயகர் சிலை அருகே ஒரு புத்தர் சிலை பூணூலோடு காட்சி தந்தது. அதற்கு எவ்விதத்திலும் மஞ்சள் குங்குமம் பூசப்படாமல் அது அதுவாக இருந்தது. அங்கே இந்தச் சிலை இருப்பது ஆச்சரியம் என்று அப்பதிவில் சொல்லியிருந்தேன். அது உங்களுக்கு நினைவுள்ளதா?

முதல் மார்க்கம் சைவ நெறியை அடியொட்டியும், இரண்டாவது சித்தரிஷிகள் பயிலும் யோக மார்க்கம் என்பதும், மூன்றாவது மார்க்கம் குருமார்கள்/ஆசான்கள் போதிப்பது என்பதாகும். இதைப்பற்றி வீரசோழியம் என்ற பழைய தமிழ் இலக்கண நூல் குறிப்பிட்டுள்ளது. நாகபட்டினத்தில் சூடாமணி விஹாரம் கட்டவும், காயாரோகணேஸ்வரர் சுவாமி கோயிலுக்கும் ஸ்ரீவிஜயா- சுமத்ராவின் மன்னன் பெரும் நிதி வழங்கினான் என்பது கல்வெட்டுச் செய்தி.

கடந்த 18 ஆம் நூற்றாண்டு வரை நாகையில் கடலிலிருந்து பார்த்தால் துறைமுகப் பட்டினத்தையொட்டி அடுக்கு தளங்கள் கொண்ட ஒரு நெடிய சீன கோபுரம் கம்பீரமாகத் தெரிந்தது என்று ஆங்கிலேயரின் ஏட்டில் பதிவாகியுள்ளது. கடந்த 19 ஆம் நூற்றாண்டில் சீன கோபுர இடிபாடுகளுக்கு அடியில் நிலவரையிலிருந்து முன்னூறுக்கும் மேற்பட்ட புத்த விக்ரகங்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டன என்பது ஆவணத்தில் உள்ளது. அதில் சில சிலைகளில் சிகை பூணூல் விபூதி வசைக்கோடுகள் உள்பட எல்லாமே இருந்துள்ளது ஆச்சரியம். சிலவற்றில் நாமமும் உள்ளதைப் பார்க்கும்போது பௌத்தம் என்பது சைவ-வைணவ நெறிகளையும் ஒரு காலத்தில் கொண்டிருந்தது என்பது புரிகிறது. ஒரு வெண்கல புத்தர் சிலையின் கீழே ‘வாழ்க வளம்! ஆகம (நிகாய) பண்டிதர்களுக்கு முக்தி அருள வந்த (புத்த) நாயகரைப் போற்று’ என்ற வரிகள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளதாக அருங்காட்சியக ஆவணம் சொல்கிறது.

இன்றும் பௌத்த கொள்கைகளைப் போற்றும் மஹாயான மஹாபரிநிர்வாண சூத்திரம் நூலில் ‘ஆத்மனே தத்வம் (மெய்), ஆத்மனே நித்யம் (முடிவற்றது); ஆத்மனே குணம் (ஒழுக்கம்), ஆத்மனே சாஸ்வதம் (அழியாதது), ஆத்மனே துருவம் ( நிலையானது), ஆத்மனே சிவம் (சுபம்)” என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஆகவே சத்திய சாதாசிவமான நித்திய சிவத்தைப் போற்றும் விதமாகவே அந்நூல் இருந்துள்ளது.

போகர் தன்னுடைய பெருநூலில், தன் குரு காலாங்கிநாதர் மேருவில் தசாவதார ரிஷிகளைத் தரிசிக்கும்போது பலராமரிஷிக்கு அடுத்தபடியாக பௌத ரிஷியாரிடமும் ஆசிபெற்றதாகச் சொல்லியுள்ளார். இராவணன் தான் புத்தபிரானாக அவதரித்தவர் என்று சொல்லும் சில நூல்களும் உண்டு. இலங்கையில் இது பெரிதும் நம்பப்படுகிறது. போகர் சொன்ன கூற்றுக்கும் ஈழ மக்களின் நம்பிக்கையும் ஒற்றுமை இருப்பதாகவே தெரிகிறது. ஆயினும் இது ஆய்வுக்குட்பட்டது.

நாகை என்றாலே காயாரோகணசுவாமி, நீலாயதாக்ஷி, தேவாரப் பதிகம், வேளாங்கண்ணி, நாகூர் தர்கா, கோரக்கர் சமாதி, புயல், வெள்ளம் என்பவையே நம் நினைவுக்கு வரும். ஆனால் நாகை @ நாகபட்டினம் அக்காலத்தில் உரகை எனப்பட்டது என்பதை கோரக்கர் தன் சந்திர ரேகையில் சொல்கிறார். அப்பகுதிக்கும் நாகலோகத்திற்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு என்பது திண்ணம். அதனால்தான் நம் தக்ஷண பூமிக்குப் பின்புறமுள்ள தென்னமரிக்க தேசப்பகுதியில் உருகுவே /பராகுவே என்பவை மகாபலி சக்கரவர்த்தியின் பாதாள லோகமாகவே அந்நாளில் கருதப்பட்டது. பெயரில் ராகு என்பது இணைந்து வரும். ஆக, உரகையில் சிவபௌத்த விஹாரம் இருந்தது என்ற விஷயம் இக்காலத்தில் புதுமையாக இருக்கும்.

 

உந்து சக்தியும் முயற்சியும்!

என் நண்பரின் அண்டை வீட்டு மாடித் தோட்டத்தில் துளசி, கற்பூரவல்லி, திருநீற்றுப்பச்சிலை, கரிசாலை, கற்றாழை, என அநேகமும் தொட்டியில் வளர்ந்துள்ளன. நேற்று அவ்வீட்டிலிருந்து சண்டையிடும் தொனியில் ஒரு மூதாட்டியின் குரல் பெரிதாகக் கேட்டது.

“எதுக்கும் கையால ஆகலைனா என்ன அர்த்தம்? ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னா எதையும் நினைவுல வெச்சிக்கறதில்லை. எந்தவொரு முயற்சியும் பண்ணாமலே எதுவும் வரலனா என்ன அர்த்தம்? வேளா வேளைக்கு ஆக்கிப்போட்டா நல்லா திங்கத் தெரியுதில்ல?” என்று உரக்க யாரையோ திட்டிக்கொண்டிருந்தாள்.

சுயமுன்னேற்றம் தன்னம்பிக்கை ரீதியில் வசனங்கள் இருக்கவே, வேலைக்குப் போகாமல் உழைக்கத் தயாராக இல்லாமல் அக்குடும்பத்தில் யாரோ இருப்பார் போல, அவருக்குத்தான் அந்த மூதாட்டி வசைகளைப் பாடி புத்தி சொல்கிறாள் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

“எனக்குக் கெட்டகோவம் வந்திடும்... முக்குங்க... முயற்சி பண்ணுங்க..” என்று கிழவி அதட்ட,

“வரலையே .. நான் என்ன பொய்யாடி சொல்றேன் ...?” என்று வயதான கிழவரின் குரல் குளியலறையிலிருந்து பதிலளித்தது.

அப்போதுதான் அங்கு நடப்பது என்னவென்று எனக்குப் புரிந்தது. என் நண்பர் விளக்கினார்.

“அந்தப் பெரியவருக்கு யாரையும் நினைவுல இல்ல ... நடக்கவே பயப்படுவாரு... உடம்புல நீர் உப்பு எல்லாம் அதிகமா இருக்கு. மருந்துலதான் ஓடுது. வெளியே நடமாட்டமில்லாததால மலச்சிக்கல். தினமும் அந்தப் பெரியம்மா இவரோட போராடுறது அக்கம்பக்கத்து வீடுகளுக்கே கேட்கும். இவரோட பேரப் பசங்களே கண்டுக்க மாட்டாங்க. வயசாகி, நடமாட்டமில்லாம போய் ஞாபக மறதியும் வந்துட்டா ... எல்லாருக்கும் கஷ்டம்தான்!” என்றார்.

அதோ அங்க பால்கனி தொட்டில திருநீற்றுப்பச்சிலை (சப்ஜா விதை) ஜோரா வளந்திருக்கு. அந்த விதைகளை ஒரு ஸ்பூன் ராத்திரி ஊரப்போட்டு காலையில் குடிச்சாலே போதும். ராத்திரி தூங்கப்போகும்முன் ஒரு சிட்டிகை திரிபலா சூரணம் போட்டுக்கிட்டு அரை டம்பளர் பால் குடிச்சாலே போதும். அந்தப் பாட்டி போராடவே வேண்டாம். இத்தனைச் செடிகள் இருக்கு ... பின்ன எதுக்காக இதெல்லாம் வெச்சிருக்காங்களோ? என சொன்னேன்.

முயற்சி செய்ய வேண்டுமானால் உந்துசக்தி வேண்டும். அது இல்லாவிட்டால் எந்த முயற்சியும் பலனளிக்காது. முயற்சி என்பது உள்ளிருந்து தானகவே வெளிப்பட வேண்டும். முக்கினால் பைல்ஸ்தான் வரும். அதன்பின் அப்பெரியவர் வட்டியும் முதலுமாக கல்லாவிலிருந்து சில்லறையைக் கொட்டினாரா என்ற விவரம் தெரியவில்லை.

காட்சியின் கண்ணோட்டாத்தில் பார்க்காமல் கேட்டால் மூதாட்டியின் பொதுவான அறிவுரை அப்பெரியவருக்கு மட்டுமல்ல, எல்லோருக்குமே பொருந்தும்!

உயிர்ப்பு!

விரைவில் வெளியாகவுள்ள என் நாவல்! லாக்டவுனுக்கு முன்பே திட்டமிட்டு அது முடங்கிப்போய் பிற்பாடு புது சுவாசம் பெற்று உயிர்த்தெழுந்த படைப்பு.

DK Publishers, Chennai, கைப்பேசி: 9940498435

நிலத்தடி நீரின் தரம்!

பருவமழை பெய்த காரணத்தால் நிலத்தடி நீர் மட்டம் உயர்ந்தாலும் அதிலுள்ள Total Dissolved Solids (TDS ) எனப்படும் நுண் துகள்களான Chromium, Zinc, Lead, Nickel, Iron, Copper ஆகிய கன உலோகங்களின் அளவு ஒவ்வொன்றும் 6mg – 12mg/ litre என்ற நிலையில் கரைந்து கணிசமாக ஏறிவிட்டது. 

கிணறு வெட்டுவது அரிதாகிவிட்ட இக்காலத்தில் தெருவுக்கு ஒவ்வொரு வீட்டிலும் குறைந்தது 150 அடியில் ஆழ்துளை கிணறு போட்டு நீர் எடுப்பதாலும், மாசுபடும் சுற்றுச் சூழலாலும், பெருகிவரும் சிறிய/ பெரிய தொழிற்பேட்டைகளாலும் நிலத்தடி நீர் அதிவேகமாக மாசடைந்து வருவது கண்கூடு. நிலத்தடியில் நல்லநீர் இருக்கும் Aquifiers படுகைகள் சகட்டுமேனிக்குச் சேதமாகி வருவதால் செப்பனிடுவது இயலாது.  சென்னை போன்ற பெருநகரத்தின் வெவ்வேறு பகுதிகளில் சுத்திகரிக்கப்படாத ஒரு லிட்டர் நிலத்தடி நீரில் மொத்த TDS அளவு சுமார் 750 mg – 880mg வரை உள்ளது என பரிசோதனைகள் சொல்கின்றன. ஆனால் அதிகபட்சம் 400 mg வரைதான் இருக்கலாம் என பரிந்துரைக்கப்படுகிறது.

மாடியில் என்னதான் நீங்கள் Aqua filter cylinder பொருத்தி நீரை வடிகட்டி மேல்தொட்டிக்கு ஏற்றினாலும், அது நீரிலுள்ள எண்ணெய் மற்றும் உலோகங்களை ஓரளவுக்குத்தான் சுத்திகரிக்கும். சிலர் வீடுகளில் இரண்டு cylinderகள் பொருத்துவதுண்டு. தினசரி 1000 லிட்டர்கள் உபயோகித்தால் அதற்கேற்ப இரண்டு நாள்களுக்கு ஒருமுறை backwash செய்ய வேண்டியது அவசியம். பாரம்பரியமான திறந்த நிலை கிணற்றில் நீர் ஊறுவதால் ஆழ்துளை கிணற்றைப்போல் நீர் மோசமாவதில்லை.

கோடை/ மழை காலத்தில் bore well தண்ணீரின் தன்மை மாறும். ஒரு வீட்டிற்கும் அண்டை வீட்டிற்குமே நிலத்தடி நீரின் தன்மை மாறுபடும். குளியலறை பக்கெட்டில் ஒருநாளுக்கு மேல் சுத்தமான அந்த நீரைப் பிடித்து வைத்தால் மறுநாள் அதில் அமிலத் தன்மை வாடை வந்துவிடும். இதைத் தவிர்க்க அன்றன்றைக்கு மட்டும் நீரை உபயோகித்தல் நன்று. சிரமம் பார்க்காமல் தினமும் பக்கெட் உட்புறம் தேய்த்துக் கழுவி சுத்தம் செய்வது நலம். சுத்திகரித்த இந்த நீரில் துணி தோய்த்தால் நாளடைவில் வெள்ளைத் துணிகளின் நிறம் பழுப்பாகும். சொட்டு நீலம் போட்டாலும் பயன் தராது. கிணற்று நீரில் இப்பிரச்சனைகள் இல்லை.

போகிற போக்கில் Aqua filter cylinder களை backwash செய்து அதில் வெளியேறும் அடர் சிவப்பு நிற சேற்று நீரைத் தொட்டியில் சேமித்து வைத்தால், நாளடைவில் அதிலிருந்து மேற்படி heavy metals உலோகங்கள் பிரித்தெடுத்து வியாபார நிறுவனங்களுக்கு விற்றுவிட வசதியாக இருக்கும். 😃😂 ஆக, அதி ஆழத்தில் துளை கிணறுகள் வரப்பிரசாதமாகத் தெரிந்தாலும் அது பேராபத்தே!

(புள்ளி விவரம்: Times of India)

தன்மானமும் கௌரவமும்!

திங்குஜம் ஷுப்குமார் மெய்தி சிங். மணிப்பூரிலிந்து கல்வி கற்க வந்தவன். என்னுடன் ஒன்பது மற்றும் பத்தாம் வகுப்பில் ஒன்றாகப் படித்தவன். முன் வரிசை இருக்கையில் அமர்பவன். உயரம் நான்கரை அடி. அவன் விழித்துக்கொண்டு இருக்கிறானா, தூங்குகிறானா என்று தெரியாதபடி ஒரு கோடு கிழித்ததுபோன்ற கண்கள். டீஷர்ட் மற்றும் ஜீன்ஸ் அணிந்து, முதுகில் ஒரு பையை மாட்டிக்கொண்டு பொறுமையாய் வருவான். நல்ல பலசாலி. யார் வம்புக்கும் போகாதவன்.

அவன் வாய் திறந்து அதிகம் பேசமாட்டான். கொஞ்சம் ஆங்கிலம், ஹிந்தி பேசுவான். தமிழ் தெரியாததால் அவனுக்கு முக்கியமான சில ‘நல்ல’ வார்த்தைகளை எடுத்த எடுப்பிலேயே சக மாணவர்கள் சொல்லிக் கொடுத்து விட்டனர். அவை ஏதோ விவகாரமான சொற்கள் என்பதை யூகித்து ‘ந.. ந’ என்று கை அசைத்து மறுப்பான். வகுப்பில் நடத்தப்பட்ட பாடத்தில் ஆசிரியர் கேட்ட எந்த கேள்விக்கும் அவன் ஒருமுறைகூட விடை சொல்லி நான் பார்த்ததில்லை. ஆசிரியர்கள் அவனுடன் மல்லுக்கு நின்று போதிக்கப் போராடுவார்கள்.

ஏதேனும் பேசினால் அவன் அரைகுறை ஆங்கிலத்தில் பேசுவான். அவனுக்கு அப்போதே பால்ய விவாகம் நடந்ததுவிட்டது என்று ஒருமுறை சொன்னது எல்லோருக்கும் வியப்பாய் இருந்தது. ‘உன் பெண்டாட்டி என்ன படிக்கிறாள்?’ என்று கேட்டால், ‘தெரியாது. அஞ்சாவதுனு நினைக்கிறன். பெண்களுக்கு எங்கள் ஊரில் படிப்பு தேவையில்லையாம்’ என்று சொல்வான்.

அவன் ஒரு சமயம் அருணாச்சலம் என்ற இன்னொரு மாணவனைக் கராத்தேயில் புரட்டிப்போட்டு எட்டி உதைத்தான். இடைமறித்து ‘டேய் திங்கு... why டா?’ என்று நான் கேட்க, அதற்கு அவன், ‘he talk bad about me’ என்று சொல்லியபடி அவனைக் கன்னத்தில் பளார் என்று அறைந்தான்.

அடி வாங்கியவன் மௌனமாய் அமர்ந்து கொண்டான். ‘அடிக்கிற அளவுக்கு அவனை நீ என்னடா இங்க்லீஷ்ல சொன்னே?' என்று கேட்டேன். ‘உங்க ஊர்ல படிக்க வழியில்லாம இங்க வந்து படிக்கிற பரதேசி நாயினு கிண்டலுக்கு சொன்னேன்டா, அதுக்கு போய் ...’ என்று அழுது கொண்டிருந்தான். ‘நல்லா வாங்கிக் கட்டிக்கோ. அவன் பறந்து பறந்து அடிக்கிறான். தாங்குவியா? உனக்கு என்ன போச்சு .. நீயா அவனுக்கு பீஸ் கட்டி சோறு போடுற?’ என்று அதட்டினேன். என் உடல் மொழியிலும் கண் அசைவிலும் அருணாச்சலத்தைக் கோபமாகத் திட்டுவதை ஓரளவுக்குப் புரிந்துகொண்ட திங்கு உடனே வந்து என் கரத்தைப் பற்றி முத்தம் தந்து தன் நெற்றியில் ஒற்றிக் கொண்டான்.

படிக்கவோ பிழைக்கவோ ஒருவன் தன் சொந்த மாநிலத்தைவிட்டு வெளியேறி தென்னகம் வந்தாலும் தன்மானம் முக்கியம் என்பதை அன்று அவன் உணர வைத்தான். மனிதம் முதன்மையானது. மொழி என்பது இரண்டாம் பட்சம். சுயமரியாதை என்பது நம்மூரில் கருஞ்சட்டை கழகத்தார்க்கு மட்டுமே சொந்தம் என்று இதுகாறும் தோற்றுவித்துள்ளனர். ஹோட்டலில் வடகிழக்கு மாநில பணியாளர்களைக் காணும்போது திங்கு நினைவுக்கு வருவான்.

பள்ளி இறுதித் தேர்வுக்கு முன் அவன் ஊருக்குப் போனான். அதன்பின் அவனைப் பார்க்கவில்லை. ‘சந்து, நீ எங்க ஊருக்கு வா. சுத்தி காட்டுறேன்! என்றான். திங்குஜம் ஷுப்குமார், லமைந்தாங், 5 காச்சிங் பஸார், இம்பால்’ என்ற தன் விலாசத்தைத் தந்துவிட்டுப் போனான். நம் வாழ்வில் ரயில் சிநேகம் போல் வருவோர்கூட தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவர்.

சோதனைச் சுற்று!

தீபாவளி என்றால் நம் எல்லோர் இல்லங்களில் இனிப்பு/காரம் பிரிவுகளில் குறைந்தது மூன்று வகைகளைச் செய்வது வழக்கம். அதுவும் பாரம்பரியமாகவே இருந்து வருவது மரபு. ஆனால் காலம் போகிற போக்கில் இப்போதெல்லாம் வருடத்திற்கு ஒருமுறை வரும் தீபாவளிப் பண்டிகைக்கு மெனக்கெட சிரத்தையுடன் செய்வது என்பது இரண்டாம் பட்சமாகவே பல வீடுகளில் நினைக்கின்றனர்.

இன்று அண்டை வீடுகளிலிருந்து இனிப்பும் காரமும் வந்தன. புதிதாக இப்போதுதான் பலகாரம் செய்யக் கற்றுக்கொள்பவரின் கைவண்ணத்தில் இருந்தன. நீர்த்துப்போன பூரணத்தின் காரணத்தால் சுகியனை எடுக்கும்போதே பிய்த்துக்கொண்டு அறுந்து விழுந்தது. ஜாமூன் ருசியற்றதாய் அதிகமான நீரில் சர்க்கரை இல்லாமல் மிதந்து கொண்டிருந்தன. பிஸ்கட் போல் தூள்தூளாக உடைந்துபோன அதிரசத்தை அழகாக ஜோடனை செய்து தட்டில் வைத்திருந்தனர். உருட்டுப் பதத்தைத் தவறவிட்டு முதிர் பாகில் கிண்டிய கோளாறு! கேழ்வரகு அரிசி கலந்த முறுக்கு என்று எதோவொன்று இருந்தது. சற்றும் மணமில்லாமல் கடகடவென பல்லை உடைக்கும் பாவனையில் கசந்தது. சோதனையில் ஓரீடு சரியாக வரவில்லை என்றால் அதை வீணாக்காமல் அதில் எதைச் சேர்த்தால் வேறென்ன ருசியான பதார்த்தம் செய்யலாம் என்ற சமயோசிதம் இருப்பதில்லை.

அண்டை வீடுகளில் கொடுப்பதை வாங்காமல் பெரும்பாலும் தவிர்த்து விடுவோம். அதையும் மீறி அன்புடன் கொடுப்பதை நிராகரித்தால் தவறாக நினைத்துக் கொள்வார்கள். வாங்காமல் போனாலும் சங்கடம், வாங்கி உண்டாலோ அதைவிட வயிற்றுக்குச் சங்கடம். சிறுதானியப் பலகாரங்கள் என்ற பெயரில் இவர்கள் தானிய பண்டங்களை வீணடிப்பது வீட்டுக்கும் நாட்டுக்கும் நல்லதல்ல. ஆர்வம் இருந்தால் நிச்சயம் வீணடிக்க மாட்டார்கள். ஆனால் பலகாரம் செய்வதில் குறைந்து வரும் ஈடுபாடும், பாரம்பரியத்தை விட்டு வெகு தூரம் போய்விட்ட போக்கும், அந்தோ பரிதாபம்!

பறவைகள் அவற்றை ஊறவைத்துச் சாப்பிடும் என்ற நம்பிக்கையில் ரகசியமாகப் பார்சல் செய்துவிட்டு வந்தேன். எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று வடலூர் அருள்ஜோதி வைத்தியசாலையின் சமூல இளகலை (லேகியம்) விழுங்கி வைத்தேன். நகைச்சுவையான இப்பதிவைப் படித்துவிட்டு வயிறு குலுங்கச் சிரிக்கிறீர்களோ?